Eén van de ontdekkingen die ik de afgelopen weken tijdens workshops en intervisie sessies heb gedaan, is deze: we moeten elkaar meer verhalen vertellen over ons werk. Zoals dit verhaal:

Tijdens een herstructureringsproject moeten alle bewoners definitief uit hun woning. Eén, wat ouder, echtpaar weigert pertinent. Er kan geen sprake zijn van vertrek. Ze zijn veel te gehecht aan hun woning en de tuin. Daar liggen immers de katten Sammy en Kitty begraven maar ook de bastaard teckel ligt onder een bloembed. Jaren hebben ze van die beesten gehouden. Die kunnen daar niet alleen achter blijven. De emoties lopen tijdens het contact met het echtpaar hoog op.

De kordate woonconsulent voelt de lading en  gaat aan de kant van het echtpaar staan. Ze spreekt af dat de overblijfselen mee verhuizen. Zij vraagt een bevriend klusbedrijf met een spa en spullen te komen en spreekt met het echtpaar af dat zij betalen voor de werkzaamheden. Heftig geëmotioneerd kijkt het echtpaar toe als woonconsulent en klusbedrijf graven op de plekken waar het echtpaar denkt dat de beesten liggen. Al snel blijkt er nauwelijks iets te vinden wat nog doet denken aan de beesten. Het echtpaar ziet en merkt dat ze eigenlijk niks achter laten en onderbreken de gravers. Het is goed zo, er is niets meer. Ze zijn klaar om naar hun nieuwe woning te vertrekken.

De afgelopen maanden met teams en collega's van verschillende afdelingen heb ik dit verhaal vaak verteld en mensen naar gelijksoortige verhalen gevraagd. Zonder uitzondering bleken er prachtige verhalen, die men niet van elkaar kende maar te maken hadden met de essentie van het werk. Het leidde ook tot waardering voor elkaars kennis en kunde. Er ontstond zo maar echt contact, zonder moeite en voelde iedereen elkaars bezieling. Tegelijkertijd ontstond er professionele ontwikkeling t.a.v. kennis en competenties.

Eén team heeft besloten er maandelijks een uur voor te gaan reserveren, verhalen vertellen over wat er gebeurd is, hoe het aangepakt is en hoe dat is bevallen. Geweldig.